خیابان های تکراری و ماشین ها و به اصطلاح آدم ها و چراغ ها و مغازه ها و دوچرخه ها و خیلی چیز های دیگر. 
تکرار همه روزه ی قدم هایی بی هدف ؛ گاهی تند ، گاهی کند.
و همه روزه آلوده کردن هوا و همه روزه گوش دادن...
از شدت نکرار ، روزی دیگر را ساده می نویسم که آن هم معنایی نداشت و تکرار بود و تکرار...

باز در خیابان های تکراری قدم می زنم و گاه گاهی چشمانم به چشمان کثیفشان می افتد
آهنگ ها هم چنان در گوش هایم صدا می دهند انگار نمی دانند من فقط برای تکرار به آنها گوش می دهم
به آسفالت های کف خیابان ها نگاه می کنم و همه را پشت سر میگذارم و از یاد می برم

بعد از چند دقیقه قدم زدن دوستم پیام (!) می دهد "کجایی؟" بی مقدمه میگویم کجا هستم و منتظر می مانم تا برسد. نمیدانستم قرار است بیاید. و اگر نه روی یک نخ سیگار باقی مانده حساب نمی کردم !
می ایستم و تکیه می زنم بر دیوار یکی از خیابان های خلوت تر.

به همه ی دیوار ها و خانه ها و مغازه ها نگاه میکنم. همه تکرار را به یادم می آورند. تنها تکرار...

چند دقیقه صبر می کنم و آهنگ گوش میدهم و یک دقیقه به دختر بچه ای چشم میدوزم... (که در مسیر ثابت ایستاد و یک دقیقه به من در حال کوبیدن پاهایم بر زمین(مثل درامز) و سیگاری که دود می کردم و چشمانی که نیمی بسته بود خیره شد.) به یاد می آورم که دخترک دهانش هم باز مانده بود. لبخند تلخی به عرض شانه ی مورچه های آفریقایی میزنم. باز می روم در موزیک (جمله ی معروف من !)

دوستم می رسد. بدون در آوردن هدفون دست می دهم و با لب هایم ادای سلام کردن را در می آورم و آن هم با صدای بلند ادای سلام کردن را در می آورد !! انگار او کمی از من با حال تر است. (متضاد بی حال !)
قدم می زنیم و گوشه ای می نشینیم، با تردید و خیلی آرام دل از سیگار می کنم و آن را به دست او میدهم و برایش روشن میکنم. واقعا چه دوست بدی هستم.

به ازای هر 10 کلمه ای که می گوید شاید هم بیشتر ، من یک کلمه می گویم و دهانم را می بندم. او هم مرا درک می کند و این دیوانگی ام را... بعد از وقفه ای که می افتد و بعد از گفتن کاری که داشت (که آن هم هیچ بود) می گوید می خواهد به خانه برود و من با دستی که تکان می دهم (در همان خیابان تکراری و بلند ، در میان همه ی چیزهایی که برایم غریبه بودند) محو می شوم و می روم به سراغی تکرار تکراری ها...

...